داشتم فکر میکردم چی شد که تو تموم این سالها اینجارو رها نکردم؟ هرچی فکر کردم فقط به یه کلمه رسیدم ٫تنهایی٫

البته این تنهایی رو خیلی دوست دارما... یه حس درونیه که از وقتی خودمو شناختم باهامه. از حق نگذریم شده حتی اذیتم بکنه ولی خب انگار عجین شده بامن...

دوسِت دارم وب نازنینم، تو همدم روزای تلخ و شیرین‌ منی، روزای تاریک و روشنم...

پ.ن: برام انرژی مثبت بفرستید دوستان. بهش سخت محتاجم 💚