یه معلم ریاضی داشتم که یه استاد واقعی بود. شبیه پدر بزرگایِ مهربون، خیلی منو یاد بابا بزرگم مینداخت. وقتایی که جواب سوالی رو اشتباه میدادم بهم می گفت " لال نشی " ولی هیچ وقت به دل نمی گرفتم چون پشت همین جمله یه دنیا دلسوزی بود. امروز یادش افتادم. گفتم بنویسم تا یادم نره بی نهایت مدیونشم...