قلبم وصلِ وبمه. یه جور عجیبی وصله بهش . قلبم شاد که میشه، حال و هواش ابری که میشه، فرقی نداره در هر دو حالت به وبم پناه میاره و می نویسه و می نویسه و می نویسه. از این همه دلشوره. از این همه امید. از همه ی گلایه ها... قلبم حتی اینجا با خدا حرف میزنه ، 4 سالِ تمومه که قلبم وصلِ وبمه. حتی اگه بلاگفا بی معرفتی کرده باشه و همه ی آرشیومُ به باد داده باشه! مهم نیست. مهم اینه تا وقتی که قلبم بگه می نویسم...