دچارِ سکوتِ مغزی شدم.ذهنم خالی و عاری از هرگونه فکرِ مزاحمه، خیلی حس خوبیه. هفته ی پیش بخاطر سادگیم -حماقت کلمه ی بهتریه البته- ضربه ی بدی خوردم. هی میگم عیب نداره تجربه میشه گرچه هیچ وقت عبرت نمیگیرم. در واقع خودمو اینجوری دوست دارم. بی دوز و کلک.
بگذریم، دنیا هنوز قشنگیاشو داره.