خانه دل تنگِ غروبی خفه بود
مثل امروز که تنگ است دلم ٫
پدرم گفت چراغ
و شب از شب پر شد
که گمان داشت که هست این همه درد
در کمین دل آن کودک خرد ؟
آری آن روز چو می رفت کسی
داشتم آمدنش را باور ...
من نمی دانستم
معنی هرگز را
تو چرا بازنگشتی دیگر ؟
آه ای واژهی شوم
خو نکرده ست دلم با تو هنوز
من پس از این همه سال
چشم دارم در راه
٫ که بیایند عزیزانم آه!
سایه