آهنگ ستایش مرتضی پاشایی منو برد به ده سال پیش، سال ۹۲ (: بلاگفایی که انقدر سوت و کور نبود. دوستای قدیمی بودن و همه چی رنگ و بوی دیگه‌ای داشت. داره ۳۰ سالم میشه و هنوز حس دختربچه‌ی ۱۶ ساله ای رو دارم که تموم غصه‌اش دور شدن از دوست صمیمیه دوران مدرسشه. باورم نمیشه این منم که هستم. هر روز بیشتر از دیروز به این نتیجه میرسم که زندگی همینه. درد میده ولی مرهمم همینطور.